Paul de Leeuw, de herpes van de Nederlandse TV [COLUMN]

Het was halverwege de jaren negentig. Ik had net m’n rijbewijs dus was ik altijd de aangewezen persoon om met m’n vrienden naar de discotheek te rijden. Maar wat er ook gebeurde, niet op zaterdagavond. Ik wilde thuis zijn. Want er kwam iets op TV waar ik van genoot. Iemand die brutaal durfde te zijn. En eerlijk. En ook nog eens grappig. Hij heette Paul de Leeuw en voor zijn programma Schreeuw van de Leeuw bleef ik letterlijk thuis. Je had hooguit een videorecorder, niks on demand terugkijken. Maar ik wilde het live zien. Zo’n spannende televisie vond ik het.

Nu heb ik mijn rijbewijs inmiddels bijna 25 jaar en.. is diezelfde Paul de Leeuw nog steeds op TV! Wat is er in Godsnaam gebeurd de afgelopen kwart eeuw? Is er nou werkelijk niemand bij of door de VARA te vinden die op zijn (of voor mijn part haar) originele manier televisie kan maken waar we niet al jaren mee doodgegooid worden? Paul de Leeuw voelt als het touwtje van je favoriete vest waar je véél te lang op hebt zitten sabbelen. Waar je week van wordt. Waarvan je denkt: niet wéér hem!

Hij is werkelijk de herpes van de Nederlandse publieke omroep. Je komt er níet vanaf. Je hele leven tot veroordeeld. Waar andere Vara, Tros en NOS coryfeeën, zichzelf heimelijk overschattend, gelukkig de overstap gemaakt hebben naar RTL of Ziggo en daar voorzichtig na een paar jaar naar de achtergrond zijn verdwenen of gaan verdwijnen (lees: Jack Spijkerman, Jack van Gelder), blijven we maar iedere keer weer op Paul de Leeuw getrakteerd worden. Eerst nog alleen op zaterdagavond gelukkig. Nu dagelijks! Ik durf nog een stapje verder te gaan: George Michael: dood. Freddie Mercury: dood. André Hazes. Bart de Graaff. Willem Ruis. Rolf Wouters. Allemaal weg. Waarom Paul dan niet?

Natuurlijk hoeft mijn jeugdheld Paul de Leeuw niet dood. Ik gun hem een fantastische oude dag, met heel veel liefde en lekker eten. Maar mag er in Godsnaam, alsjeblieft, al is het maar voor één dag in de week, een half uurtje, iemand ánders een keer een kans krijgen? Je ziet wat er gebeurt met Arjen Lubach op Zondag. Fantastische, moderne, eigentijdse TV. Stel je voor dat Van Kooten en de Bie daar nog steeds zaten? Het op safe spelen door de NPO om maar steeds voor dezelfde bekende mensen te kiezen komt me werkelijk de strot uit. En dat geldt ook voor de voice-overs die er al jaren zitten. Het komt natuurlijk door het ouderwetse systeem zélf, waarbij je als een soort ambtenaar je hele leven lang op je plek mag blijven zitten, als je je maar braaf genoeg gedraagt en ja zegt tegen de grote baas. En nota bene de enige die wat mij betreft nog jaren had mogen doorgaan (nieuwslezeres Sacha de Boer) is weg.

Ik pleit dan ook voor het Amerikaanse presidentsverkiezingen systeem. Iedere 4 jaar mogen WIJ de kijker / belastingbetaler bepalen wie er wel en niet door mag op de -publieke- buis. We maken er een mooi formatje van. Niet genoeg stemmen? Opzouten.

Patrick Kicken

Zie ook:


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *